از جنگل که بیرون می آیی کلبه ای را نظاره گر خواهی شد

زمینی که شخم می خورد،

 مردی که شخم می زند

زنی که نظاره گر شخم زدن زمین است،

کوزه آب در بقل،

انگشتانی که سایبان صورت سفید و گونه های سرخ است

 منتظر خستگی مردی است که با اسب سپید زمین را شخم می زند

تا آبی خنک از چشمه تازه سر زده زمین به او بدهد

با لبخندی که خستگی، از تن مرد بیرون برود؛

کودکی که به دورش می چرخد

در میان چین های دامن گلدارش بازی می کند

و صدای قهقهه ی خنده اش را به بهار هدیه می دهد.

تیک، تیک، تیک؛ 

قطره های آب،

زمین عاشق تر از هر روز،

رقص شکوفه ها و بارانِِِِ رنگ و صدای آب،

دستانی نورسته،

زمینی شخم زده،

دانه های پاشیده شده با دستانی به وسعت آسمان؛

باران شکوفه های سیب و انار؛

 بهار است.

 بهار.

http://avayefaslha.blogfa.com/